Stormvogels

waardoor. Haar stem was een tikje hees, zij had dik, donker haar, en een ovaal gezicht met bleke huid. Maar moeder zag er anders uit. Zij verwaarloosde haar kleding, en Joselien was juist goed gekleed, zoals ik het van moeder graag had gewild, en ik brandde van afgunst op andere vriendjes wier moeders, netjes in de kleren, lachend met de meester stonden te praten, al gold dat niet voor alle moeders, want die van Geurt was gek en stond te zingen bij het hek van het schoolplein en met haar armen te zwaaien, en die van Arnold bracht haring weg net als Arnold zelf na schooltijd, en daarom stonk hij naar kat-tepis, en zat ik naast hem in de bank omdat andere jongens hem uitscholden.

'Wat zit je toch altijd te suffen,' onderbrak Joselien mijn in-me-zelf-gekeerd-zijn, 'vertel me eens waar je allemaal aan denkt?'

'Aan mijn moeder,' antwoordde ik korzelig.

'En wat nog meer?'

'Dat gaat jou niet aan.'

'Waarom ben je zo nors tegen me?'

'Omdat je me niet met rust laat.'

Ik zweeg. Als ik haar wilde ontlopen, liepen we elkaar juist tegen het lijf, en dan kon ik niet meer bij haar wegkomen. Zij boeide me alsof haar charme lijfelijk was, tentakels die zich aan je vasthechtten, een voor een, je weerloos maakten, je wil verlamden zodat je niet op kon staan, niet meer kon zeggen: gegroet, ik smeer hem, ik ga aan het werk, ik ga naar huis. Als ik aan die onzin dacht, lachte ik schamper in me zelf. Joselien, de vampier die zich aan je vastklampt. Wat een stomme, weeë romantiek. Misschien was je blij dat zij een intuïtie had voor dingen, waar Lies niet aan dacht, of geen tijd voor had. Ze nam een krant voor me mee, en altijd betrof het iets dat me werkelijk interesseerde. Misschien was ik ook

151