Stormvogels

het discriminerende artikel niet hebt geschreven?'

'Nee, edelachtbare.'

'Wie dan wel?'

'Ik wil een ander niet slachtofferen, edelachtbare. Hij bewees mij een dienst door tijdelijk de redactie van de krant over te nemen toen ik met vakantie was.'

'En u bent de zitredacteur, noemen ze dat niet zo?'

'Dat ben ik niet, edelachtbare. Het was een samenloop van omstandigheden.'

'Bent u nog steeds redacteur?'

'Nee, edelachtbare.'

'Denkt u nu anders over de dingen?'

'Het artikel vertegenwoordigt mijn mening niet. Ik had het nooit zo geschreven, en voor zover ik toen - als redacteur - verantwoordelijk was voor de inhoud ervan, spijt het me dat het geplaatst is. Maar mijn kijk op de wereld is niet veranderd.'

'Waarom bent u dan afgetreden?'

'Ik werk nu bij de Mammoeth-bank, edelachtbare.'

'Is de bank op de hoogte van uw strapatsen?'

'Ik neem aan van niet, edelachtbare.'

'En u hebt een gezin?'

Ik knikte.

'Dan zal ik deze keer volstaan met de lichtste straf: een berisping. U kunt gaan.'

'Tikkie-toges,' zei ik tegen Wessel, en gaf hem met mijn volle hand zachte tikjes tegen zijn warme blote billen. Wat voelde zo'n kindje ontroerend lief aan.

'Wanneer kom je nou?' drong hij aan.

'Ik ben zo klaar. Lust je al een snoepje?'

148