Stormvogels

ze sloten hun ogen voor de ellende die ze zelf hadden beleefd.

'Nou niet meer,' zei ik tegen Wessel, die aan mijn armen trok omdat hij er niet genoeg van kon krijgen. Ik had geen adem over, en plofte plat op bed, tegen Lies aan, die slaperig mopperde dat ik haar wakker maakte. Maar het was zondagochtend, en dan was Wessel de baas.

'Koekje-snoepje,' gelastte hij.

Gedwee stond ik op, gooide een ochtendjas om en verdween naar de keuken. Het was erg vroeg, Elsje sliep nog. Straks zou ze wel bij ons in bed kruipen. Anders moest ik voor haar een bordje apart klaarmaken.

Voorzichtig schepte ik met een schuimspaan de room van de melk en smeerde deze op de beschuitjes, hier wat meer, daar iets minder. Allemaal evenveel, zo hoorde het ook. Suiker erop. Tussen twee koekjes een beetje jam, net een ijsje. Of een taartje. Een liedje dat vader had gemaakt: een beschuitje met jam, dat is net als een taart, en is Arnoldini wat waard. Gek dat je zo iets nog wist, dertig jaar later. Toen Mark zijn elleboog had gebroken, en in het ziekenhuis lag. Was Arnoldini een verpleger geweest? Ik wist het niet zeker meer. Wie zou het me kunnen vertellen, nu ik alleen over was gebleven? Dat maakte me soms vreselijk woedend. Dat ik dingen wilde weten van vroeger, en dat niemand me er meer over kon inlichten. Een gevoel van machteloosheid, radeloze machteloosheid. Op een biscuit je een blokje chocola. Elsje bittere, Wessel melkchoco... Anders kreeg je weer... De hagelslag, waar was de hagelslag nou. Dat was goed afgelopen, bij de officier van justitie later. Wat had ik in mijn rats gezeten. Voor dat rotartikel. Dat ze daar nog mee waren gekomen, na een half jaar. Ik was met vakantie geweest toen een ander het had geschreven. Niet ondertekend, en mijn naam stond als redacteur boven de

146