Stormvogels

denburen het wel moesten horen.

Ik vluchtte zonder om te kijken, steeds verder, tot ik bij soldaten kwam die de weg opbliezen, en ik moest de wacht erbij houden. Iemand hoestte vlakbij, dacht ik, maar dat kon niet, iemand probeerde zijn hoesten in te houden. Hij kon mij niet zien, hier achter het bosje, en ik ademde geluidloos, hoorde sluipbewegingen in mijn richting. Ik hield mijn karabijn recht voor me uit. Toen greep ik hem bij zijn keel. 'Uil, zeg uil,' siste ik, maar ik dorst niet los te laten uit angst dat hij mij zou grijpen, en ineens zag ik een Duits uniform. Het was de helm, die helm was anders, van een grüne Polizist. Hij rukte zich los, wilde zijn pistool grijpen. Snel sprong ik op en stiet de bajonet in zijn weke onderlijf.

'Het kan elk ogenblik gebeuren,' zei moeder, die mij opendeed. 'Elsje is beneden bij de buren, en ik heb de dokter al gewaarschuwd. Er zit binnen iemand ongeduldig op je te wachten, terwijl Liesje alle zorg nodig heeft. Misschien kun jij hem vertellen dat het nu niet gelegen komt.'

Ik liep naar de slaapkamer om Lies gedag te kussen, en vroeg bezorgd: 'Is het zover?'

Zij knikte. 'Gelukkig wel. Kom je er ook bij, als de dokter er straks is? Bij de geboorte van Elsje, in de Camperstraat, heb ik je heel erg gemist. En laat Tjebbe weggaan, laat hem in godsnaam weggaan. Hij vraagt steeds de aandacht terwijl moeder met mij bezig is.'

Ik liep naar de huiskamer.

'Had je niet verwacht, hè, mij hier te zien. Ik moest toch in Amsterdam zijn. Kom, ik ga eens bij die ouwe rakker langs, dacht ik. Mijn trein vertrekt pas over twee uur. Hebben we fijn de tijd om wat te praten. Ik moet even pissen. Zal ik je eens wat moois laten zien? Een gulp

!140