Stormvogels

En vader, vroeg grijs van gezorg en gezwoeg, Die wegging als eerste, en kans kreeg te vluchten, Maar schreef: 'Nee, ik ga, daar ik immers zou duchten Dat het nazi-crapuül zich aan jullie misdroeg.''

Je loopt en je loopt en niets je meer deert, De lastige tranen, die je masker bedreigen, Bij ^,t weerzien van enk'len, die de Dood niet kon krijgen, Ontspruiten uit afgunst, die je blijdschap verteert.

Je loopt en je hoopt, met je smart en je haat, Jij dwaas, die niet naliet van liefde te dromen, ^,t Is alles voorbij, ook je droom werd ontnomen, Wat bleef is het leed, onze eeuwige maat...

En plotseling stond ik voor de noodzaak, werk te zoeken. Ik zocht naar de brief van de bank waar ik voor de oorlog had gewerkt, en die mij na de demobilisatie schreef:

Mijnheer,

Met genoegen namen wij kennis Uwer mededeling Hz Uw welbevinden.

Dezerzijds valt hetzelfde te berichten; zoodra het economisch leven weder normaal functioneert zullen ongetwijfeld de bezigheden in den ouden omvang hervat kunnen worden.

Wij zien t.z.t. Uwe nadere berichten gaarne tegemoet en teekenen inmiddels, Hoogachtend...

maar ik nam mij voor: nooit meer terug naar kantoor, waar ik me ongelukkig had gevoeld, een verdwaalde tussen vreemde mensen.

!34