De kortste weg

schoenen. Als de schooldokter straks naar mijn voeten zou kijken zou hij zien hoe schoon mijn voeten waren. 'Hij kan ervan eten,' zei vader. Ik moest wel uitkijken bij de dokter. Arjaan, uit mijn klas, had een stijve gekregen toen hij naakt voor hem stond. De schoolarts had er met zijn vingers een tikje op gegeven. Slap werd-ie.

Waarom vroeg de schooldokter nu niet naar mijn voetenHad ik daar zo mijn best voor gedaan? Nogal leuk, elke dag op je tenen heen-en-weer, heen-en-weer.

'Blaas eens op de achterkant van je hand?' beval hij, want moeder vertelde dat ik vroeger een breuk had gehad. Toen drukte hij met zijn vingers onder in mijn zak, tussen mijn ballen door. 'Au,' schreeuwde ik; toen ik wilde weglopen greep hij me bij mijn schouder. Tegen de schoolzuster zei hij er ook iets van dat ik besneden was, dat dacht ik tenminste want hij gebruikte er een vreemd woord voor, zo iets van sissie, en hij scheen het niet erg te vinden. Vroeger dacht ik dat je als jehoede zo geboren werd, dat is niet zo.

'Ga eens bij de deur staan?' zei de dokter.

Hij fluisterde woordjes, en ik moest ze nazeggen. Daar was ik reuze goed in, alles verstond ik, hoe zacht hij ook sprak.

Op mijn borst kloppen deed-ie en op mijn rug, luisteren door een slangetje, één oog hield hij dicht om het beter te kunnen horen.

'Doe je mond eens open?'

Daar was hij niet zo tevreden over. 'U moet hem naar de tandarts sturen,' zei hij. Hij kon niet weten dat we niet meer in het ziekenfonds waren.

Wat zo'n dokter al niet vraagt. Was er tuberculose in de familie? 'Mijn ouders zijn eraan gestorven,' antwoordde moeder. Dat had ik nooit geweten, het was ook al lang geleden, ik kende ze niet eens meer in mijn herinnering.

Zelfs in mijn neusgaten keek hij. Stel je voor dat je ver-

95