De kortste weg

grote, en vroeg plotseling aan mij: 'Vertel eens Salomon, waarom is de ene kleiner dan de andere?'

Dat was een strikvraag natuurlijk, daar tippelde ik niet in.

'Omdat de één een jonge vlieg is en de ander een ouwe, meester,' antwoordde ik zonder aarzelen. Logisch. Iedereen moest groeien als hij ouder werd.

Meester lachte even, en ik vulde haastig aan: 'Een jonkie met zijn moeder, meester.'

'Dat had ik van jou niet verwacht, Salomon,' antwoordde hij ineens met een strak gezicht, net alsof ik hem voor de gek had gehouden. Meer zei hij niet.

'Oh ja, jullie schriften,' mompelde meester en haalde ze uit zijn tas. 'Ik heb geen tijd gehad om ze na te kijken. Vangen.'

Een voor een gooide hij de schriften op onze banken.

'Moet u ze straks terug hebben?' vroeg ik, 'om ons een cijfer te geven?'

'Het is nou wel mooi,' antwoordde hij, 'volgende keer beter. Doe je best maar.'

Nooit zou hij nu weten hoe mooi ik had geschreven, nooit zou het geheim of ik een 5 had gekregen worden onthuld, nooit zou ik het zó goed meer kunnen, en dan zegt hij 'doe je best maar', nou ik keek wel mooi uit.

Toon stootte me aan en trok een neus tegen meester die met zijn rug naar de klas was gaan staan om iets op het bord te schrijven.

Ineens moest ik lachen, en meester zag het zodra hij zich omdraaide.

'Waarom lach je, Salomon?' vroeg hij.

'Nergens om meester,' antwoordde ik ontwijkend.

'Dan ben je gek. Iemand die niet weet waarom hij lacht is niet goed snik.'

Toon proestte het uit, en ik moest met hem meelachen, of ik wilde of niet.

84