De kortste weg

beuren. We kenden de plaats waar we heen zouden gaan, achter de leeszaal de dijk over, en als je vijf minuten doorliep had je tussen de dijk en de sloot beneden geweldige stenen liggen, aangebracht omdat er heel lang geleden een overstroming was geweest. Tussen die stenen gaapte soms een grote ruimte waar je met zijn tweeën in kon zitten zonder te worden gezien. Zonder een woord te zeggen maakten we dan onze gulpen open en deden pikkie-pikkie, wreven ze tegen elkaar aan net als de grote mensen. Het wond ons op, steeds opnieuw, we konden er niet genoeg van krijgen.

Plotseling werd er boven op de dijk 'Salie' geroepen. Het was moeder op zoek naar mij. Hoe kon zij het weten van hier, en hoe wist ze dat we het deden? Haar stem klonk hees en haar anders bleke gezicht was rood van opwinding: 'Deugniet van een jongen,' riep ze, 'wil je maken dat je thuis komt?'

Ze had een schoen uitgetrokken om me een tik met de hak te geven, dat dacht ze tenminste, zulke dingen deed ze heus niet, ze wilde me alleen maar bang maken.

'Kwajongen dat je bent. Moet ik het aan vader vertellen? Dan krijg je een pak voor je kont, versta je me?'

Tegen vader zeggen, dat deed ze alleen met gewone dingetjes, als je geweigerd had een boodschap voor haar te doen, of als ik geknokt had met Maurits, maar 'pikkie-pikkie' daar durfde ze toch niet over te praten.

Eerst hadden we voorlezen de volgende morgen, ieder op zijn beurt net zolang totdat je je vergiste. Arjaan en ik waren de besten, Arjaan nog een beetje beter dan ik want hij vergiste zich nooit, zodat meester ten slotte zelf zei: 'nu de volgende.'

Toen kregen we natuurkunde. Insekten behandelde meester vandaag, eitjes, larven en poppen. Met krijt had hij op het schoolbord twee vliegen getekend, een kleine en een

83