De kortste weg

vormde ik feilloos het spreekwoord: een rotte appel in de mand maakt al het gave fruit te schand. Toen de bladzijde gevuld was met steeds datzelfde spreekwoord schoof ik een stukje naar achteren, bekeek mijn werk aandachtig en een gevoel van blijdschap maakte zich van mij meester. Het was me gelukt. Nooit van mij n leven zou ik zo mooi meer kunnen schrijven, zonder een enkel foutje, alle letters in evenwicht, alle woorden op gelijke afstand van elkaar. Het was een wonder zoals het daar voor me lag en meester zou me er vast en zeker een pluim voor geven. Toen keek ik even naar Toon, mijn buurman in de bank. Hij zat me lachend op te nemen en stak tergend langzaam zijn tong naar me uit, lang en breed. Het schrift voor hem wemelde van doorhalingen, gevlekte woorden. Het kon hem allemaal geen bliksem schelen. Hij moest zijn tijd uitdienen totdat hij veertien jaar oud was, dan zou hij diezelfde dag nog de school verlaten om bij zijn vader op de Jonkerhoeve te gaan werken.

Met spanning zat ik de volgende dag te wachten op het ogenblik dat meester de schriften weer zou uitdelen. Hij had mij uitverkoren als zijn beste leerling, mij als zodanig aangewezen toen de schoolopziener de klas was komen controleren die me prees omdat ik zo goed op zijn vragen antwoordde. Vader zou ditmaal net zo tevreden zijn over mijn schoolrapport als over het rapport van Saartje. Bovendien, mooi schrijven kon vader zelf ook, daar waren we heel trots op, en hij was alleen maar op de lagere school geweest. Zó mooi moest mijn handschrift ook zijn, en nog mooier.

Waar bleven de schoonschriften nu? Toen ik ernaar vroeg antwoordde meester dat hij nog geen tijd had gehad om ze na te kijken.

En zo sleepte de schooldag zich voort, één brij van verveling, Toon en ik samengeperst in een bank die te klein voor ons was en die wij met onze knieën opwipten en terug lie

81