De kortste weg

DE SLAPPE LACH

Het was zo stil in de klas dat je het zagen hoorde van een timmerman buiten, het kloppen van zijn hamer, het getingel van een scharensliep. Boven ons verheven op het podium zat de meester, controleerde schriften, zette cijfers en strepen bij het schoolwerk, vooral strepen, meer dan goedkeurende krullen, waarbij zijn lippen samenknepen in zijn roze boerse gezicht. Zijn lichtblauwe ogen versmalden zich even. Met een hand wreef hij driftig het glanzende hoogblonde haar van zijn voorhoofd. Toen scheen hij het plotseling zat te zijn, gaapte diep, keek op zijn horloge en schoof zijn stoel opzij om de zon die door de weerschijn van het raam in zijn ogen viel te verdrijven door de gordijnen van de grote ramen dicht te schuiven. Op zijn tenen liep hij tussen de banken door en bleef bij mij staan. Zacht fluisterde hij: 'Je tong,' en liep terug naar zijn tafeltje.

Ik zuchtte, sloot mijn mond en ging verder met schoonschrijven. Ingespannen tekende ik de letters gelijkmatig in het schoonschrift, de ophaal niet te dik, de buik van de b bij de ronding iets dikker, de lus van de 1 even hoog als die van de h, terwijl ik ervoor zorgde de kroontjespen niet te diep in de inktpot te dopen, omdat er anders een klodder zou kunnen afdruppelen. Voorzichtig wreef ik met een wijsvinger langs de punt om te voelen of er geen haartje aan kleefde dat alles kon bederven. Ten slotte stak ik de vinger in mijn mond om hem schoon te zuigen en daarna aan mijn broekspijp af te vegen. De geringste nalatigheid en al mijn inspanning zou voor niets zijn geweest. Een vijf wilde ik, een cijfer dat nog niemand had gekregen. Met de 4V2 van vorige keer was ik niet meer tevreden. Mijn ogen op de bladzijde gefixeerd, de linkerhand netjes op het rode vloeiblad omdat ook zweetvlekken op het papier je cijfer kunnen bederven,

80