De kortste weg

geen kattekwaad uit zoals stiekem zwemmen of een fikkie stoken of pikkie-pikkie. Onder toezicht van meester staan betekende het risico uit de vakantie halen zoals een geweer op veilig wordt gesteld door de pal om te draaien. Als ik even kans kreeg zou ik mijn vriendjes vertellen van Hakkie, dat hij bijna dood was gegaan, dat ik daar helemaal bij was geweest, en dat hij schreeuwde, zo erg dat je er zelf pijn in je buik van kreeg, tenminste, dat je het in je kruis voelde, elke keer opnieuw.

'Ga die schoenen wegbrengen,' zei moeder, 'bij Pot, misschien krijg je een fooitje.'

Bij Pot, dat wilde ik wel. Christelijk waren ze, en toch royaal. Goed op vader, net alsof het zelf jidden waren. Vijf centen gaven ze als ze een goeie bui hadden, geen enkele klant kon zoveel missen voor een fooitje. Twee centen gaven die meestal, soms één cent, en meestal geen pos jet.

Die fooitjes waren onze reddingboei, omdat we geen zakgeld kregen. Daar was vader tegen. Het deugde nergens voor. Als we geld nodig hadden voor een club van Ons Huis, voor een schoolreisje, hoefden we er maar om te vragen. Nasj kregen we op vrijdagavond, om daar nog meer geld voor uit te geven was mesjoggaas, daar moest vader veel te hard voor sappelen. Ertegen protesteren had geen enkele zin. Van zakgeld werd je slecht. En wilden we dat soms, slechte mensen worden later die niet wisten hoe ze met geld moesten omgaan omdat ze niet hadden geleerd zuinig te zijn?

Maurits was meegegaan naar Pot, en dat was wel eerlijk, nu hadden we allebei een vierduitstuk. Ik moest toch altijd met hem delen, en hij met mij. Ieder evenveel. Als we nasj kregen legden we het naast elkaar om het te meten en als het een een stukje groter was dan het ander, nou, pak maar, dat is voor jou. Soms. Een andere keer kregen we plotseling ruzie, knokten erom totdat moeder begon te schreeuwen: 'Ib-

75