De kortste weg

het angstvallig verborgen. Als Saartje zich in de keuken aan het wassen was, mochten we niet eens in de buurt komen. Jidden waren het, die mensen, en dat meisje was blond. Kun je nagaan. Kon ik kijken of meisies ook besneden waren, al vroeg je je af hoe dat moest. Iets zou er wel zijn, hoe konden ze anders aan je zien dat je een jehoede was?

Tante had de dokter gebeld. Die wou niet komen. Een beetje pijn in zijn buik? Doe er maar een warme kruik op. Hij zal wel iets gesnoept hebben, en dat kon best, zei oom. Op de IJ-pont had vorige week een havenarbeider plotseling zijn fiets op de grond gegooid, was gaan liggen kronkelen en had geschreeuwd: 'Ik heb olienoot gevreten, ik heb olienoot gevreten.' Toen had hij plotseling in zijn broek gescheten, het kwam zelfs uit zijn pijpen vandaan, en een sjtank, vreselijk.

Het moest iets anders zijn bij Hakkie, want hij kon niet eens poepen, en hij bleef krimpen van de pijn, zo erg dat je hem in de huiskamer hoorde schreeuwen.

Toen was Jacob Glas gekomen, een vriend van vader met wie hij in Londen had gewerkt.

'Die jongen is doodziek,' had hij gewaarschuwd. 'Wil de dokter niet komen?'

Hij was naar boven gegaan, had hem uit bed getild en was met hem naar het Binnengasthuis gegaan.

'Buikvliesontsteking,' vertelde oom 's avonds, 'ze hebben Hakkie meteen moeten opereren.'

Ik ben natuurlijk weer naar huis gegaan.

Het was of ik in een nieuwe buurt was komen wonen, zo lang had ik niet meer kunnen meedoen met diefie-met-verlos, knikkeren, voetballen. Arie, mijn buurjongen, had met een ander vriendje afgesproken om naar het opgespoten land te gaan en ze waren vertrokken zonder het me te vertellen. Alsof het mijn schuld was, die vakantieschool. Dat moest van vader. Dan waren we van straat en haalden we

74