De kortste weg

vaders handtekening na te bootsen en de machtiging alsnog rechtsgeldig te maken. Als Maurits, intussen ondergedoken, het vernam kon hij er slechts mee instemmen, hij wist immers dat ik het uitsluitend deed om de zaak voor vader of hem te redden? Niemand kon me verraden. Wat moest er evenwel nog meer gebeuren om de overdracht aan Bep te bekrachtigen? Misschien diende de akte officieel geregistreerd te worden, wellicht moest de inschrijving bij de Kamer van Koophandel worden gewijzigd.

Bij de Joodsche Raad hoefde ik er niet mee aan te komen. Die waren zo bang als wezels, en in dit geval kon je ze geen ongelijk geven. Er zat niet anders op dan een advocaat te raadplegen van wie ik wist dat hij goed was.

Tegenover de vriendelijke, keurig geklede veertiger aan wie je de oorlog niet afzag zocht ik naar woorden, terwijl hij mij onderzoekend aankeek. Moest ik het hem wel vertellen of niet? Ook hij zou nooit te weten komen dat ik vaders handtekening had nagebootst, tenzij er formaliteiten nodig waren waaruit zou blijken dat vader er al niet meer was toen de ondertekening door mij geschiedde. Het was beter er wel over te spreken. Er was immers geen sprake van eigenbelang, van bevoordeling van mezelf, en aarzelend lichtte ik hem in.

'Zo gauw mogelijk verscheuren,' zei hij kortaf. 'Anders hebt u valsheid in geschrifte gepleegd.'

'Niet tegen de wil van mijn vader.'

'Wel tegen die van de wet.'

'Dan blijft het een Joodsche zaak, die ze vandaag of morgen liquideren.'

'Beter de schoenmakerij dan u.'

Er was geen praten tegen, en ofschoon hij me niet wilde dwingen, stelde hij er prijs op dat ik de volmacht in zijn bijzijn verscheurde.

160