De kortste weg

flauwe geintjes. Dat wist ze zelf maar al te goed, en ze besloot: 'De avond is aan ons, daar kan niemand aan komen.'

Met de moed der wanhoop sukkelde ik verder, zoals een gewond dier zich voortsleept totdat hij ergens een schuilplaats gevonden heeft. Ik zweeg zo veel mogelijk, en dan werd mij de vraag gesteld of meneer weer eens beledigd was. Ik probeerde geen antwoord te geven op een hatelijke opmerking, en tippelde er toch altijd in.

Dat was geen uithouden, daar moest Bep toch ook begrip voor hebben. Altijd probeerde ze me duidelijk te maken waarom vader en Maurits zo handelden, dat ze het niet kwaad meenden, nou, dan moest ze ook eens een keer naar mijn argumenten luisteren. Gek werd ik ervan. Ik verdomde het langer.

'Wat wil je dan?' vroeg ze voor de zoveelste maal, 'knopen van uniformen afhalen? Thuis theemutsen stikken, en er geen cent mee verdienen?'

Zelf had ik al voortdurend over allerlei mogelijkheden lopen piekeren en ik zag geen mogelijkheid voor ander werk. Bij de vakbond hoefde ik niet aan te kloppen, al was ik tien jaar lid geweest van de kantoorbediendenbond. Ze hadden al eerder vakbondssteun geweigerd, omdat ik bij de demobilisatie werkloos werd. Dan mocht je de militaire dienst niet uit, en omdat ik dat tóch had gedaan waren ze niet bereid, enig risico te lopen. Hun enige argument was geweest: 'Daar kunnen we niet aan beginnen.' Juist daarom was ik in het stinkeltje terecht gekomen.

'Ik ga naar sociale zaken steun aanvragen,' antwoordde ik.

'Dan zit je na een week in de werkverschaffing. En wat ga je daar verdienen? Niet veel meer dan bij je vader, terwijl je 's morgens heel vroeg van huis moet en 's avonds laat terugkeert.'

149