De kortste weg

vader toch geen nieuwe klanten kon gebruiken.

'Wat nu?' vroeg ik aan vader.

'Je kunt wat zolen stanzen. Ik heb ze op de plaat leer al met krijt uitgetekend. Zoek de goeie stanzmessen uit, als je te grote neemt betekent het extra werk om het bij te snijden en het kost me onnodig leerverlies. Let ook op de dikte. Als het stanzmes niet helemaal door het leer heensnijdt, blijf je aan de gang. En te diep mag ook niet.'

Ik draaide aan het wiel dat de hoogte van de stanzhamer regelde die op de messen moest slaan. Een trap op de pedaal van de machine. Het was me gelukt. Triomfantelijk liet ik vader de uitgesneden zolen zien. Nog een keer. En nog eens. Prima zo. Bij die dameszooltjes moest het blok iets hoger worden ingesteld. Zou ik het vader vragen? Er was niets aan. Alleen goed opletten hoeveel eraan gedraaid moest worden. Met een slag kwam de stanzhamer op het zolenmes terecht en bleef vastzitten.

'Hij wil niet omhoog, vader?' zei ik voorzichtig.

Vader kwam erbij, trok aan het wiel. Wat hij ook probeerde, er was geen beweging in te krijgen.

'Kom er eens bij Maurits.'

Ook hem lukte het niet. Ze wrikten en wrikten terwijl het zweet van hun voorhoofd gutste. Ze staken het ijzer van een staleest tussen de spaken van het wiel, rukten eraan, niet te wild omdat de boel kan breken, dan ben je godverdomme nog verder van huis. En weer kwam een klant. 'U had beloofd dat mijn schoenen om elf uur klaar zouden zijn. Ik moet ze straks absoluut aan,' mopperde de vrouw. 'U wilt toch niet dat ik op mijn pantoffels...' Vader onderbrak haar: 'Ik had ze onderhanden, kijk maar, de zolen zijn er al afgetrokken. De stanz is vastgelopen, dat is de pest. Daar zijn we nou al een half uur zoet mee.'

145