De kortste weg

lapper. Later zien we wel weer, na de oorlog. Wie dan leeft wie dan zorgt.' En nog veel meer van dat fraais, dat je als het moet met gemak uit je mouw schudt, al is het om jezelf te overtuigen.

De eerste dagen scheen het best mee te vallen. Vader ontzag me. Maurits spaarde me. 'Trek die gummihakken van de schoenen wil je?' Als het was gebeurd moest ik steevast vragen: 'Wat nu?'

Ze schenen er moeite mee te hebben, mij opdrachten te geven, verontschuldigden zich erbij, zeiden dat ik me niet te veel moest inspannen, dat de dag ook zo wel omging. 'Poep je niet, dan rust je toch,' grapte vader, met verwijzing naar een ouderwets gezegde.

Ik wou er zelf de kantjes niet aflopen, en vroeg steeds of er nog wat omhanden was. Uitsluitend afbraakkarweitjes werden me verstrekt, die gummihakken moeten eraf, nu de zolen, zodat ik mezelf spottend de sloper ging noemen.

'Eerst moet je het gereedschap leren gebruiken, de opbouw komt later wel. Die werkschoenen, daar in de hoek. Er moeten nieuwe hoefijzers onder de hakken. De ouwe moet je er onderuit halen.'

Wat zaten die dingen verrekte vast. Hoefnagels hadden ze erin geslagen. Met de nijptang lukte het niet. Je kreeg het ijzer niet stevig te pakken en vader waarschuwde: 'Voorzichtig een beetje. Die tang moet langer mee dan vandaag. Straks maak je hem bot op die manier.'

Hoe moest ik die ijzers dan verwijderen? Met de zware schroevedraaier, die ze voor de machines gebruikten. Ze mochten het niet zien, anders hadden ze er wat op te zeggen. Ik draaide me met mijn rug naar vader en Maurits toe, stak de platte kop van de schroevedraaier tussen hak en hoefijzer, gaf er een tikje met een hamer tegen om hem ertussen te drijven en daarna als breekijzer te gebruiken. Nog een stevige tik... toen schoot het stuk gereedschap uit en kwam bo

143