De kortste weg

'Nu moet je wel alleen,' zei ik overtuigd.

'Dat zou je wel willen,' antwoordde Maurits kortaf.

Zijn woorden maakten me aan het schrikken. Het ging niet door. En dat voor Lex? Of was het een voorwendsel, en wilde hij zelf niet?

'Het is ook fijn als je hier blijft,' vergoelijkte ik. Hij mocht niet denken dat ik hem weg wilde hebben uit de schoenmakerij van vader. Daar was het waarachtig niet om geweest. Waarschijnlijk wilde hij vader niet in de steek laten. Ze werkten nu al negen jaar samen in het stinkeltje. Dat vormde een sterke band, sterker dan ik had vermoed. Soms verwonderde ik me erover, of was ik afgunstig? Die gedachte verdrong ik steeds, slikte hem weg.

'Zou Lex het voor jou ook gedaan hebben?' vroeg ik voorzichtig.

'Bemoei je met je eigen zaken.'

Ik zei niets meer. Begreep Maurits dat hij zijn toekomst op het spel had gezet, of was het overdreven bezorgdheid van mij ? Misschien was ik wel een baasspeler, die altijd alles voor iedereen zo goed wist te regelen, zoals vader beweerde, en had Maurits zich door mij niet willen laten voorschrijven wat hij wel en niet moest doen.

141