De kortste weg

Moeder schepte ons opnieuw de borden vol, wilde mij te veel jus geven zodat ik haar hand wegduwde, altijd dat vette eten, ze wist toch dat ik er niet tegen kon. Als vader het lustte moest hij dat weten. Zij zuchtte, zoals een poes zich gaat krabben als zij in haar beweging wordt belemmerd, vulde haar eigen bord met aardappelen en andijvie, terwijl het scheen alsof zij diep nadacht over wat vader had gezegd. Toen beaamde zij: 'Het is waar, Barend, jij kan de kouch niet meer opbrengen voor iets dergelijks. Wij hebben het grootste deel van ons leven er trouwens op zitten, en waarvoor dan nog weggaan? Saartje ligt hier...'

Ineens zweeg ze, geschrokken van haar eigen gedachten. Toen, na enige aarzeling, ging ze verder: 'En als het hier nou gevaarlijk gaat worden? Maurits is nog jong. Hij heeft een heel leven voor de boeg. En André is een goeie man, dat weet je zelf, hij zal hem graag vooruit helpen.'

Maurits schreef een brief naar Amerika, vader voegde er een goed woordje aan toe, en moeder sloot het epistel met een verwijzing naar vroeger, dat ze elkaar altijd hadden geholpen, zij en André als de twee jongsten uit hun gezin, dat er geen broge op deze wereld rust als je niet op elkaar kan rekenen en dat ze zeker wist dat hij alles voor Maurits zou doen wat in zijn macht lag.

Op tafel lag het geborduurde katoenen tafellaken dat alleen bestemd was voor de vrijdagavond en voor heel bijzondere gebeurtenissen. Het stenen eetservies stond al uitgestald, dat Bep en ik bij de Hema hadden gekocht voor de 25-jarige bruiloft van vader en moeder een jaar tevoren, de gebakjes stonden klaar om te worden opgegeten en de koffie was al gezet. Het wachten was alleen op Lex en Suus, die er nu hadden kunnen zijn, het was half zeven, de plechtigheid op het stadhuis was al uren geleden voltooid. Waarom kwamen ze nog steeds niet opdagen? Moeder kon het eten niet voor

137