De kortste weg

wisten. Zeggen dat zijn moeder een loeder van een mens was? Dat deed je niet, daar beledigde je iemand mee. Zeggen dat het er niets toe deed, nu zijn huwelijk met Suus immers wel doorging?

Het verlossende woord kwam van moeder.

'Jullie kunnen bij ons 's avonds je chassene vieren, niet waar Barend? Een pan kippesoep, een pond mangelen, vijgen hebben we nog in huis, taartjes natuurlijk, dan nemen we niet de duurste, van Snatager hoeven ze niet te zijn, of eten jullie thuis alleen kosjer? Ik zal zelf een cake bakken, dat is nog beter. En wat meer? Bruidssuikers, een fles wijn, sjikker zullen we er niet van worden.' Ze somde al het nasj op dat er te bedenken viel. Orgeadebolussen kon ook. Ko-kelekootjes. Zachtzoet zuur van Aalsvel. Hoeveel kon dat bij elkaar nou kosten? Nam hij nog misjpoge mee? Zijn broer, dat sprak vanzelf, eentje meer, eentje minder, wat kwam het erop aan. 'Als je de soep tot de volgende dag moet bewaren wordt ze toch maar zuur. En Sal kan op zijn mondorgel spelen, niet waar Sal? Weet je niet waar hij ligt? Heb je het al lang niet meer gedaan? Sjat wat, zo iets verleert een mens niet, net zomin als je fietsen verleert, of schrijven.'

Lex had al die tijd zitten luisteren, terwijl zijn ponem steeds meer opklaarde, zoals een te droge plant zich opnieuw opricht na weer water te hebben gekregen.

'Echt waar?' vroeg hij alleen.

'Ja hè Barend?' antwoordde moeder.

Intussen was het één uur geworden en wij zetten de radio aan voor de nieuwsberichten. 'Hier Persbureau Vaz Dias, enzovoort. Na de inval van de Duitse troepen op 11 maart 1938, heeft Hitier aangekondigd Oostenrijk bij Duitsland te zullen inlijven, om de Anschluss te verwezenlijken waar het Duitse Rijk altijd naar heeft gestreefd.'

Niemand had iets anders verwacht sinds het nieuws van

135