De kortste weg

en haar om vijf uur weer thuis bezorgde, want een hele middag was ze er wel mee kwijt. Dat was vader sinds de dood van Saartje niet meer gewend geweest, en hij kon het slecht verdragen. Voor moeder nam het uitstapje evenwel de plaats in van de zondagmiddagen enige jaren geleden, toen zij dezelfde reis maakte, bestemming Saartje.

Moeder neuriede, wat zij allang niet meer had gedaan, en eerst vond vader het wel leuk en zei: 'Sjeintje, wat een mooi refreintje.' Intussen maakte zij brood voor ons klaar voor de middag. 'Zullen jullie wel voldoende eten?' 'Denken jullie eraan dat er kokosmakronen in huis zijn? In de keukenkast staan ze op de onderste plank. En mangelen zijn er ook. Gisteren heb ik twee pond gekocht bij de vana, voor zestien cent, ze zijn er niet duur mee. Salie, koop jij vanmiddag een zure komkommer in de Rijnstraat?' Niets liet ze aan het lot over, wij moesten verzorgd zijn, en vader vooral, hij had de hele week hard geploeterd. Toen vroeg ze: 'Barend, heb je even een galden voor me?'

Geërgerd richtte vader zich op uit de krant: 'Waarom nou weer. Je hoeft vandaag toch geen boodschappen te doen?'

'Om naar het sanatorium te kunnen,' antwoordde ze verlegen.

'Een gulden. Welja. Naar het sanatorium moet ze. Je denkt zeker dat we de centen niet beter kunnen gebruiken.'

Eerst was het me ontgaan, de woordenwisseling over dat rotgeld, maar nu begreep ik dat vader aan moeder die armzalige gulden weigerde. Snapte hij dan niet hoe belangrijk het voor haar was, zo'n middagje op stap? En ineens barstte ik los: 'Het is een schandaal om haar die gulden te weigeren. Nooit neemt ze wat voor zichzelf, en nu, die ene keer krijgt ze een bekattering. Alsof het er wat op aankomt...'

Even zweeg vader, keek mij met grote ogen aan, terwijl rimpels in zijn voorhoofd sneden als de ribbels van een was

131