De kortste weg

long door tuberculose te zijn aangetast. En alras verdween hij naar een van de sanatoria in het Gooi. Als gezinslid hadden we hem nauwelijks gemist; nu hij ziek was geworden ontstond er de belangstelling die men voor een patiënt pleegt op te brengen. Maurits en ik bezochten hem op de fiets in het sanatorium, vader schreef hem een enkele keer een brief.

Op zaterdagavond kwam vader na achten thuis uit het stinkeltje, de zondag was zijn enige vrije dag, zodat hij lang uitsliep, dan de zaterdagavondkrant las, de zondagochtendeditie doornam om zich daarna voor de eerstkomende dagen te scheren en zich op zijn gemak aan te kleden. Intussen had moeder het brood gesneden, tafel gedekt, boterhammen klaargemaakt, een uurtje later koffie gezet met een gember-bole erbij, terwijl Maurits en ik allang in de benen waren en een partijtje schaak of tafeltennis speelden.

Er heerste een zekere gemoedelijkheid; eindelijk was er meer harmonie in ons gezin gekomen, wat minder verdriet om het heengaan van Saartje. Een vriendin uit de jeugdbeweging kwam vaak bij ons op visite, en moeder vond dat zij op Saartje leek en verwende haar, in de hoop dat zij vaker bij ons zou komen, en het scheen alsof de wond van Saartjes heengaan ten slotte bezig was te genezen.

Bovendien ging moeder een enkele keer op bezoek bij mijn neef in het sanatorium. Zij bakte een cake voor hem wat geen geld kostte omdat je meel en boter en suiker toch in huis moet hebben terwijl ze voor de gekneusde eieren maar een cent betaalde, tevoren op de Albert Cuypmarkt de stekkies van sinaasappelen kocht wat ook de kop niet kostte, kortom zij maakte van een dergelijk ziekenbezoek een gebeurtenis waar niemand onder leed, als je buiten beschouwing laat dat ze tegen de middag vertrok naar het stoom-treintje op de Middenweg, de Gooise moordenaar, die haar voor slechts weinig geld naar haar bestemming vervoerde

130