De kortste weg

Van ons zakgeld hadden Maurits en ik samen een loterijbriefje gekocht, een twintigje voor zijn tweeën. En we wonnen een vierhonderdje. Dat was na aftrek zeventien gulden. Acht-en-een-halve piek de man.

Als ik er eens een zijden das voor kocht? Zo een als vader ons had gegeven toen Saartje was gestorven en die hij op de jodenhoek had gekocht? Als aandenken aan jullie zusje, zei hij. Hoe het kwam weet ik niet, maar ineens was de das weg, en ik durfde er niet over te spreken. Wat zouden vader en moeder wel denken? En toch moesten ze het hebben ontdekt, want hij was thuis nergens te vinden.

Ik wist niet eens meer precies hoe hij eruit had gezien. En een andere, dat zagen ze toch, dat was toch gek, dat was geen aandenken meer. Als ik er eens een broek voor kocht, mijn eerste lange? Zeker, ik hoefde mijn eigen kleren niet te betalen, dat deed vader. Als hij thuiskwam uit het ziekenhuis had hij wel wat anders aan zijn hoofd. Als ik hem nu zelf be-sjolmde? Wat moest ik trouwens met al dat geld beginnen? Aan moeder geven? Ik keek wel uit. Zij kocht er toch maar boodschappen voor, en dan was het op voordat je het wist. Weggegooid geld.

Zonder langer te aarzelen stak ik de Van der Helststraat over, liep naar Simon toe, de stoepeur van Ketellaar, de Herenwinkel.

'Hebt u voor acht-en-een-halve gulden een lange broek voor me?' vroeg ik hem.

'Bij jouw en bij mijn gezond,' antwoordde hij, 'en wat een mooie.'

Vader zou me hebben gewaarschuwd als hij het had geweten: 'Denk erom dat je alleen past, zonder de hulp van Sjimme. Als een jasje te wijd is, houdt hij hem van achteren in een vouw vast, zodat het net lijkt of hij past. En een broek? Let er vooral op dat het kruis niet een twintig centimeter te laag hangt.'

124