De kortste weg

Het herhaalde zich zo dikwijls, dat hij zichzelf een halve sjikkerlap begon te vinden met al die glazen wijn. Aan alles gaf hij de schuld. De uitpoetsmachine blies stof in het rond. Het tochtte in het stinkeltje omdat er geen kolenkachel kon branden en het oliekacheltje dat vader het kakempie noemde, walmde voortdurend. Onvermoeibaar knipte hij de pit bij, wat een uurtje hielp, waarna de roetvlokken opnieuw ronddwarrelden. Een hele dag in de kou, van 's morgens 8 tot 's avonds 8 en op zaterdag tot 11 uur laat, 'dat is mijn sjabbes', wie zou daar tegen kunnen?

Aan de huisdokter lag het niet. Die deed meer dan zijn best. Toen hij, vers van de universiteit, zijn praktijk begon, waren wij zijn eerste patiënten. Het was een soort eerstgeboorterecht, dat we voor alle borden linzensoep ter wereld niet verkochten. Op het particulier spreekuur mochten we komen, al waren we fondspatiënten, en ook 's avonds gaf hij gehoor omdat vader overdag niet uit de winkel weg kon. Mij stuurde hij terug met een wrat op mijn vinger. 'Ik moet naar een comité tegen de oorlog,' hield hij me voor, 'en wat vind je belangrijker: de strijd tegen de oorlog of die wrat? Die loopt niet weg.'

Tegenover vader hoefde hij dit niet te proberen. Wat dacht de dokter wel, dat hij uren op het spreekuur ging zitten wachten om het stinkeltje in de steek te laten? Een dokter had makkelijk praten, wist-ie veel. Maar de dokter was niet lastig tegenover vader. Van alles kreeg hij om de voor-hoofdholteontsteking te genezen. En ten slotte stuurde hij hem naar het Joodse ziekenhuis.

In het ziekenhuis aan de Nieuwe Keizersgracht, waar de bezoekers in een stenen hal samendromden totdat zij naar de patiënten mochten, fluisterden sommigen over de toestand van een familielid, anderen prezen het goede eten, dat je in het normale leven niet kreeg.

122