De kortste weg

HET LOTERIJTJE

O bewounes, aan de overkant van vaders winkeltje had een werkloze bouwvakker een schoenmakerij geopend en de prijzen verpest. Vader rekende twee gulden voor herenzolen en -hakken, één-vijftig voor dames-, de concurrent ging er een kwartje onder.

Van het vak verstond hij niets, en al gauw noemden we hem de knoeier. De knoeier trok de klanten weg die vader met zoveel moeite geworven had.

Een enkeling keerde op zijn schreden terug, omdat zijn schoenen waren vernield. Als het binnenwerk moest worden verzorgd, met een binnenzooltje, een tussenzool, wat veel werk en vakmanschap vereiste, deed de knoeier alsof hij niets in de gaten had, liet de versleten buitenzooi zitten en gooide er een zool overheen, wat een solide indruk wekte omdat het er dik uitzag alsof het een klomp was. Dat ging goed totdat het begon te regenen en het water de schoen binnensijpelde als in een lekke roeiboot.

Bovendien gebruikte de knoeier geen kernleer, zoals vader, maar leer van de slechtste kwaliteit: buik, de weke buik die niet als de rug van een rund aan weer en wind is blootgesteld geweest. Als het even kon verwerkte hij zelfs lies, alleen voor binnenwerk geschikt, tot dameszooltjes.

's Avonds, thuis, werd er over niets anders gepraat. Vader en Maurits telden overdag het aantal klanten dat aan de overkant naar binnen was gegaan en vergeleken het met dat van het stinkeltje.

Het stinkeltje, zo noemde vader de eigen schoenmakerij. Hij had er weinig fiducie in en voelde zich meer dan ooit in het leven genomen. Het liep hem immers altijd tegen? Armoe was als een eczeem dat je niet meer kwijt raakte, hoe je er ook aan dokterde. Je mocht al blij zijn als het niet erger werd.

116