De kortste weg

Ook tegenover Saartje. Wie zei zo iets nou als ze... Altijd haalde ik van die stomme dingen uit. Dan tippelde ik erin zonder dat het mijn bedoeling was, onverwachts, zonder dat ik erover had kunnen nadenken. Daarom juist.

Ik holde nu, om aan het eind van het Vondelpark te komen. Het was veel verder dan ik had gedacht. Even bleef ik staan, klemde mijn benen tegen elkaar, keek of ik onopgemerkt in een bosje kon gaan staan, huiverde en liep door. Langs de uitspanning het Boertje, met zijn omhulsel van boomschors, kwam ik ten slotte op de Amstelveenseweg uit. Teruggaan? En opnieuw zoeken? Ik keek wel uit. Als je de Amstelveenseweg afsloeg, kwam je er ook. Die kleine omweg haalde ik wel met hardlopen in. Zou ik aan iemand vragen? Ja zeker, als je jezelf de hand erop hebt gegeven...

Met pijn in mijn zij bleef ik een ogenblik staan. Doet het je pijn? Terug pijn doen. Dat zei vader altijd. Mijn maag knorde van de honger. Zo lang had ik er toch niet over gedaan? Langs de normale weg was ik allang bij vader geweest. Wat zou hij er wel van denken? Een beetje bang was ik wel voor hem. Waarom eigenlijk? Ik kreeg allang geen pak voor mijn kont meer. Schreeuwen kon hij wel als hij kwaad was, maar schreeuwen deed geen zeer, trouwens, toen ik vroeger voor mijn gat kreeg voelde ik het niet eens altijd. Dat liedje van Vondel, van zijn zoontje dat doodgaat, stel je voor dat ik zelf dood zou gaan, als kind. Dan had je het nog nooit gedaan zoals de grote mensen, het lekkerste wat er bestond.

Intussen sjokte ik door, langzamer, totdat ik voor de bakstenen omheining bij het huis van bewaring weer bleef staan. Er kwam een politieauto aan, een man stapte uit, liep onverschillig met zijn bewakers mee naar de bruine houten deur, terwijl een agent aanbelde. Als je daar terechtkwam was je nog niet jarig. Dan werd je altijd met de vinger nagewezen. Het beste was straks tegen vader een geintje te ma

i iz