De kortste weg

Saartje heette ze, ja, ineens wist ik het weer: 'De felle Doot, die nu geen wit magh zien, Verschoont de grijze lien.' Omdat een kind was gestorven en niet een oud mens. Saartje. Gelukkig hoefde ik dat liedje niet op te zeggen. Stel je voor dat je gaat huilen, voor de klas.

Daar had je de lage huizen aan de Overtoom. Heel lang geleden liep hier de paardetram, vaag herinnerde ik me er iets van, al wist ik het niet zeker meer. Doorlopen. Loop toch door als je tijd wilt winnen. Langs een kerk door de geopende hekken liep ik het Vondelpark in. Rechtdoor kon niet. Moest ik linksaf of naar rechts? Links, in de verte, lag de Stadhouderskade; misschien kon je voor je zover was rechts afslaan naar de Van Baerlestraat.

Terwijl ik bezig was mijn koers te bepalen zoals een duif even aarzelt alvorens zijn weg te kiezen, zag ik ineens een meisje van een jaar of zestien, met een sproetig bleek gezicht en rood haar. Ze bleef voor me staan, keek me aan met haar licht-blauwe ogen of ze door me heen wilde zien, en plotseling herkende ik haar.

'Hoe is het met Saartje?' vroeg ze.

Ja, ze had bij Saartje in de klas gezeten, afgelopen zomer had ze haar einddiploma gehaald. Saartje ook, als ze niet ziek was geworden. Wat moest ik antwoorden? Dat ze gestorven was, een maand geleden? Daar spraken we thuis niet meer over. Nooit meer, met niemand. Dat scheen niet te horen. Ik wist niet hoe ik het moest zeggen.

'Met Saartje?' antwoordde ik, 'nou, gewoon, 't gaat wel.'

'Wil je haar vooral de groeten doen?' vroeg het meisje, en ik beloofde het. Toen liep ze door, en ik sloeg rechtsaf.

Terwijl ik me voorthaastte, schrok ik om wat ik had gezegd. Misschien zou ze het van een ander horen, en wat moest ze dan van me denken? Dat ik gek was? Dat ik maar een eind weg loog, en nog wel daarover? Trouwens, hoe had ik zo iets kunnen beweren? Dat was gemeen van me.

in