De kortste weg

De blauwstenen trap langs het kamertje van Soepoog, de conciërge, was uitgehold door de voetstappen van vele generaties leerlingen, die er ook nu langs omlaag drongen om zo gauw mogelijk buiten te zijn. Op de stoep bleven zij nog even napraten, terwijl van de ruiten van een winkel aan de overkant het vals-gouden decemberlicht in hun ogen na-vlekte. Beertje, een zeventienjarige jongen uit de klas, haalde uit zijn tas een exemplaar van De Zwarte Kat te voorschijn, wenkte ons om naar het plaatje van een naakte vrouw te kijken, riep plotseling 'om het op te leren' toen een oudere, magere vrouw ons passeerde, zei tegen mij 'zal je niet rukken, viespeuk' en verdween naar huis, vergezeld door andere jongens uit de klas.

Alleen voor school achtergebleven, keek ik even naar de rode bakstenen van de hbs om mij te oriënteren. Rechtsaf moest ik, richting Kinkerstraat.

Ook de huishoudschool in hetzelfde gebouwencomplex liep nu leeg: een zwerm giechelende, druk pratende meisjes. Ik liep zo geluidloos mogelijk achter drie meisjes aan, die arm-in-arm de hele breedte van de stoep opeisten. Het meisje links, met het blonde haar, had wel eens naar me gekeken. Ook nu keek ze om, over haar schouder zonder dat haar vriendinnetjes het in de gaten hadden. Toen babbelde ze honderduit tegen het meisje naast haar, trok haar voort, en met zijn drieën schaterden ze van het lachen. Ze versnelden hun pas, en ook ik nam grote stappen om bij te blijven. Intussen deed ik onopgemerkt een klodder spuug in een handpalm, veegde het vocht langs mijn haar en wou het meisje met mijn blik in haar rug dwingen, voordat ze de hoek omsloegen, nog even, haastig, naar mij om te kijken.

Dat was het gekke. Op een afstand had ik altijd sjans, en als ik met meisjes praatte was ik bang voor ze. Eens was een meisje blijven staan toen ik had lopen sjanzen, en toen was ik haastig langs haar gelopen, zonder een woord te zeggen.

109