Adios companeros!

Niemandsland

Geërgerd kijkt de rechercheur naar mijn strontbruine baj es-pak. Hij weet er kennelijk geen raad mee. Ik ga wél zo, dan kan iedereen zien dat ik niet vrijwillig meega naar Niemandsland aan de grens, waar ze Uitenboogaard een getui-geverklaring onder ede tegen ons willen laten afleggen. Die hebben ze precies nodig om ons te kunnen veroordelen.

Sjloume de geus. Die rechercheur moest weten hoe rottig ik me voel in die smerige kleren. Wat zal Martin ervan denken als hij me zo ziet aan de grens? In voorarrest hoef je geen gevangeniskleren te dragen behalve als je buiten de cel werkt, wat ook voor de bibliotheek geldt. Ik zal uit protest weigeren te eten, maar dat mag Martin niet weten. Hij heeft tb gehad, stel je voor hij sluit er zich bij aan.

In mijn herinnering was Zuid-Limburg lang zo mooi niet. Als opgeschoten jongen heb ik eens met mijn broer door dit glooiende landschap gefietst. Hij heeft toen een smak gemaakt en een spiertje gescheurd. Hoe lang is het geleden? Westerbork ligt ook op deze hoogte, aan de andere kant van Nederland.

Niemandsland. Ik herken het plaatsje niet. De auto komt links van de weg te staan. Mensen worden op een afstand gehouden. Zijn die er allemaal voor ons?

'Bonjour, Sal.' Miranda steekt haar hoofd door het geopende zijraampje. Zij heeft zich niets aangetrokken van het verbod om naderbij te komen en wil me een sigaret ge-

172