Amsterdam en zijne bevolking in de negentiende eeuw

hardnekkigheid wordt gehandhaafd. Hier ligt ook voor coöperaties de barrière, waarover zij moeilijk heen konden komen.

Zoo kwam het, dat, hoewel de verwachting was, dat de melkinrichtingen de slijters zouden verdringen, deze zich niet slechts staande hielden, doch terrein wonnen, vooral in de nieuwe buurten, waar zij hun bedrijf onder hygiënisch betere verhoudingen konden uitoefenen, dan veelal in de oude stad mogelijk was. Ongeveer drievijfden der benoo-digde consumptiemelk wordt geleverd door slijters, de andere twee vijfden door melkinrichtingen.

De concurrentie dwong de directies dezer inrichtingen het met de hygiënische voorschriften niet zoo nauw te nemen en ook op ander gebied „water bij de melk te doen.” De verwachting, dat, evenals te Kopenhagen geschiedde, de leiding van de melkverzorging aan de inrichtingen zou komen, werd niet verwezenlijkt.

Toch gaf hare werking aan de wijze, waarop Amsterdam van melk werd voorzien, een ander karakter. Door de directe verbinding met de boeren, werd het vraagstuk van de melkmarkt, dat het gemeentebestuur zooveel zorg heeft gebaard, zonder moeite opgelost. Tegenwoordig heeft de melkmarkt slechts de beteekenis van een verzamelplaats, waar slijters eventueele tekorten kunnen aanvullen.