Amsterdam en zijne bevolking in de negentiende eeuw

SPIJS EN DRANK.

Van 1832 tot 1856 noteerde de tarwe ƒ 13.50 per H. L. In de jaren 1887— was de prijs ƒ 6.50. De rogge was gedaald van ƒ 9.— tot ƒ 5.25.

Thans beweegt de prijs van tarwe zich weer in dalende richting van ƒ 22.50 is zij gevallen op f 12.50 per H.L.

In dezelfde verhouding wisselde ook de prijs van het brood.

Intusschen heeft de stadsbevolking het roggebrood bijna geheel van haar tafel verbannen. Ter afwisseling wordt het, in zeer bescheiden mate, een enkele maal gebruikt en dan nog veelal door gezinnen, afkomstig uit streken, w^raar het gebruik van roggebrood regel is.

Het weitebrood, vroeger in Godshuizen veel gebruikt, of door instellingen van liefdadigheid aan de armen verstrekt, is zoo goed als geheel verdwenen; het brood van ongebuilde tarwe heeft zich nog op bescheiden schaal gehandhaafd; het wordt veelal om gezondheidsredenen gebruikt. De oorlogsperiode maakt hierop een uitzondering, doch de ervaring in dat tijdperk opgedaan, bevestigt de meening, dat de smaak der geheele bevolking zich sterk ontwikkeld heeft in de richting van het gebruik van brood, gebakken uit zuivere tarwebloem.

In den aan vang van de distributieperiode, toen de bevolking de vrije keus had tusschen kaarten