Amsterdam en zijne bevolking in de negentiende eeuw

SPIJS EN DRANK.    107

De vierde bevond zich in de Jodenbuurt, en wel voor zeevisch tusschen de Leprozengracht en de Korte Houtstraat, voor riviervisch tusschen deze straat en den Zwanenburgwal, waarvan de minder smakelijke wijze van vischverkoop in de Houtkoopersdwarsstraat thans nog het onwelriekende overblijfsel is.

Nevens deze markten waren er vischvrouwen, die de visch aan huis afleverden.

Zoo konden de Amsterdammers zich eiken dag van de meest gezochte versnapering voorzien. Van ruimen toevoer van hetgeen zee en rivier opleverden, bekwam elk wat hem lustte en smaakte. De man achtte het niet beneden zich zelf ter markt te gaan en in overeenstemming met de belangrijke plaats, die de voeding vroeger in het leven bekleedde, met grooten ernst den koop in eigen persoon te doen. De half aangeschoten kerel, dien men in onze dagen sporadisch op Zondagmorgen, met den kop van den schelvisch tusschen duim en vinger, onzeker ziet voortstappen, vertegenwoordigt een laatste overblijfsel van een verdwijnende soort.

Met argusoogen waakte de overheid over de qualiteit. Op de groote markt aan het Damrak waren twee keurmeesters, die den kabeljauw en schelvisch opensneden en de wammen keurden.