Amsterdam en zijne bevolking in de negentiende eeuw

IOÓ    SPIJS EN DRANK.

vischmaaltijd. De Amsterdamsche huisvrouw was op het gebied van veelsoortige en afwisselende wijzen van vischbereiding onovertrefbaar. Om daarin, vooral wanneer zij gasten had, uit te munten, was haar geen zorg of moeite te veel.

De overheid waakte er voor, dat hare moeiten niet vergeefs waren en hare zorgen niet aan minderwaardige qualiteit besteed werden. Van de visch, welke tegenwoordig op de zgn. kostelooze dagmarkten aan het publiek wordt aangeboden, zou voorheen zeker het grootste gedeelte onherroepelijk door de keurmeesters afgekeurd zijn geworden.

Toen Amsterdam nog een derde van de bevolking van thans had, onderhield het vier visch-markten. De oudste en belangrijkste was gevestigd aan het Damrak. Om ruimte te maken voor een andere plaats van loven en bieden, de Beurs, werd zij 12 April 1841 gesloten.

De tweede, voor riviervisch, bevond zich in de Nes naast de vleeschhal; men noemde haar de Boeren vischmarkt.

De derde was gevestigd aan de Haarlemmersluis. Zij was, volgens tijdgenooten, een prachtig stuk werk. Men kon er den geheelen dag, zelfs ’s avonds bij kaarslicht, visch van beste qualiteit koopen.