Persoonlijkheid

blank en de luchten ragblauw. Hoe wou je daar gaan met je arm zwakke hoofd dat zou er te gauw een zonnesteek vangen, je nevelgraage oogen zijn blind van den lichtpijn, eer je onfrissche lippen, aan den huurkus ontwend, Jeruzalem uit kunnen spreken. O, ben jij van m’n volk, jij allen leeghoofd’gen, jij hartstochtloozen en brutalen mee ? Ik zie je wel gaan, maar ik kan ’t niet gelooven, ik zoek zoo lange, en ’t wordt me wel bange, de twijfel schrijnt of m’n volk nog leeft.

Waar ben je gebléven, waar blijf je gedreven, ik wou je toch geven mijn heetkermend beven, mijn blauwjub’lend leven, voor ’t mooie begeer.

Wat houdt je gevangen voor pijnend verlangen, het is me zoo bange, je lijkt wel dood; ik hoor je niet lachen, ik hoor je niet weenen, mijn lieve ouden waar ben je nu heene, mijn lieve ouden, o kom je niet weer?

O, nu zijn de luchten zwart geworden, de wereld ligt er rouwzwart in te sterven, en roereloos gaat donkere zwijgenis.

Mijn volk is dood, is van mij weggestorven, het heeft zich in den Waan-Hel doodgesprongen.

Het heeft zijn leven schaatrend leeggezopen, het is gestikt en heeft zich doodgelachen.

Het heeft verkocht wat goud gaf, om te dansen; het heeft zijn leven dierlijk uitgedanst, het heeft zijn lijf ver-sjaggerd aan den Dood.

O, hoor je niet de zware klokken beieren — zij daver-drijven over ’t zwarte land — zij galmen donkre golven huiverend uit — zij waat’len killer aan met trillend haam’ren, dat is de droeve doodsklok van mijn volk.

Ik zit hier stil en buig mij zacht naar voren, ik merk