Persoonlijkheid

daar kwam van wijdbenee een krijtgeklaag van martel-rauwe keelen en armgetil bevendbegeerig heen:

Jeruzalem! . . .

... O, ik heb je wel zien komen, met je prachtige profetenstap — groothemelsche verlossers, messiassen met simpele menschgebaren! Ik zie je wel, o, met je godge-lukkig willen, je denken van albast, je witfluweele zielen!

— O, wacht eens, wacht eens, — o, wou je helpen aan wie smartekrimpen in de levenskrochten ? O, wou je lachend lachen laten aan wie den lachplooi haast verloren ? O, wou je, die in de donkre krotten kreunend gaan gebogen, met warme armen dragen naar de zon? O, wacht eens, mijn heele hoog-grooten, mijn puurvroome liefde-priesters, mijrt blankgewade heilandmenschen, mijn jubelend koraalgebenedijden — wou je het doen? wou je het doen ? Hen nemen weg van hier, weg van de martelbeulen, weg van het heel smartdonkre — en brengen ze naar ginds, vanwaar ze eens gekomen, en brengen ze naar 't blauwe zonneland — waar druiven en olijven, met licht en geuren van verleden? O, wou je ze brengen daarheen en laten de vijandenhanden leeg en laten de duivelen stuip-schreiend met roode koppen tuim’len naar den grond?

O, ben je gekomen om te redden? ik heb je lief! Je staat daar om het Groote te gaan doen, ik zal je kussen op je voorhoofd met mijn woord! je voorhoofd, o, ik zie het, blank en breed, met blijdschapseffenheid en rimpels, een sombre snik benee den koorts’gen zegepraal, zooals de zon schijnt wen het regent.

’k Wil met mijn woord een tempel voor je bouwen, nog daad’lijk niet en niet in eenen maal, maar eiken dag zal ik een rij van marm’re woorden dragen en heele jaren