Persoonlijkheid

doen zoo tot het einde, en wijken niet . . .

Zij keeren niet, de ouden, en zien niet om, zij lieven d’eigen smart en vreugd van smallen weg, zij hebben van het Goede wel den léch gewonnen — en wel verweende oogen . . .

De jongen . . .

Dat zijn die gaan met schouders breed gebeukt in ’t grommelend leefbeweeg. Met koppen trots getild op breed’ren weg, in licht van wijd’ren dag en armen hoog geheven naar den greep om ’t Beter.

Zij luiden uit den roep van nieuwen wil, en wat er is, dat dreigen naar den dood hun arme’ en schouders. Zij doen zoo tot het einde, en wijken niet . . .

Zij keeren niet en zien niet om, de jongen, zij lieven d’eigen smart en vreugd van breed’ren weg, zij hebben van het Béter wel den lach gewonnen — en wel verweende oogen . . .

Ik weet het niet, maar straks, ik zal wel zoeken . . .

Mijn twijfel deint en zingt voor oud’ en jongen op mijn liefde mee.

Tusschen de natieën, daar rond mijn kamerrust, tot wijd en ver en ontzaggelijk op het aardeding, daar ginds, gebaard langs den enormen horizon, en zooveel verder dan mijn simple oogen reiken, daar heel wijd rond den ang-stig-reuzigen hemelkoepel, en daar beneê en hooger en langs de zijden, leven de groepjes en de enkelingen van mijn oude, oude volk.