Persoonlijkheid

die willen met hun kleine kunnen groote dingen doen.

Verhalen zal ik niet zoo breed en rijp, van weten en begrijpen, dit lijkt zoo ijl en broos, nietwaar, wie zou hier leeren waar geen weten is? Wij roepen immers van gevonden met schril geluid van woorden, grimasbeweeg van dwaaspotsierlijke harlekijnen! Al levensmorgens dragen ’t wéten jub’lendlicht naar d’ oogen, wij tillen ’t naar de zon in luidgebenedijde handen, en feesten heel den dag . . .

En d’ avond komt en ploft naar bangen twijfel ’t schrompel neer, en dood en grauwverloren . . .

Heel diep in mij zelf, waar ’t bloeiend willen leeft, daar wil ik zoeken gaan den weg, dien ik zal schrijden. Er zijn zoovelen ginds die roepen: Kóm, wij hebben 't schoon gevonden! Zij roepen zoo om hulp daar ginds die allen, en spreken en gebaren; ik sta nog stil en weet niet waar te gaan, en kan zoo snel in ’t bont gedrang niet kiezen. Wien zal ik van die allen geven mijn kleine handen en mijn kleine denken ? Wie zullen er mijn liefde blijven dragen en wenken mijn begeeren den weg naar ’t eenigschoone, al-goede heen?

Die er zijn, of die er komen gaan, de ouden of de jongen, ben ik zoo zwak dat ik niet weten kan waarheen?

De ouden . . .

Dat zijn, die gaan, stil, met gebogen hoofden, in schemergrauwen dag. Met handen bevend nijpend om den staf, die levend liefgeworden, hij zocht er voor hun voeten in ’t eerst’ en ’t laatste tasten het goede, den egalen weg, den smal-gebaanden, langen, zeèk’rèn ...

Zij doen zooals het was, zooals het hen gewezen, zij