Persoonlijkheid

oogenblik de besluiping van haar tergende weekheid. Een grimmige kracht gistte in haar om. En plots, wild, met beide handen, wierp zij de piano open. Spelen wou ze, spelen . . . Maar wat . . . wat . . . iets dol-vreugdigs . . . iets hartstochtelijks . . . Zij dacht, dacht en zocht . . . om de brandende pijn met passie weg te gaan spelen . . .

Maar dan opeens, hoorde ze weer zijn stem achter zich, die haar bewustzijn opdreef en spande tot haar felste kracht van beheerschen.

„Wat ga je doen ... ga je spelen ?”

„Hè?” zei ze, met al kalm-gedwongen geluid, „ja . . . dat is m’n uurtje, hoor . . . daar gaat niks van af, dat weet je wel ...”

Weer zocht ze . . . nee, toch niets wilds gaan spelen nu . . . niets luidruchtigs . . . kalm nou, toe, kalm . . . zichzelf nog machtiger bedwingen, door iets rustigs te gaan spelen, ja, ja . . . o, zoo moest ’t gebeuren . . . Rechtop zat zij voor de piano, haar denken dringend in het zoeken.

„Wat staat die piano daar grimmig . . .” zei-ie, „net een groot zwart beest, dat je z/n muil met tanden laat zien . . . luguber ...”

„Hè?” vroeg ze zacht, onder 't laatste bezigzijn; ze had het gevonden . . . Beethoven moest het zijn . . . zijn groote rust ... de Mondschein-sonate. En hem antwoordend :

„Ja,” zei ze, „luguber . . . da’s nou ’t monster van jou Nirwana ...”

Heur handen hadden, onder den weer rustig-sterken glimlach in haar denken, de van licht kabbelende, roomig-glanswitte toetsen al aangeslagen, en zij speelde. Bij de eerste teedere wiegelingen al, die haar opgewondenheid