Persoonlijkheid

Ze dook haar hoofd omlaag. Sterk zijn, dacht ze, sterk zijn . . . Een vlammen voelde zij om haar hoofd; o, hoe gelukkig, dat donker, dat ’r beschermde , . .

Liefgehad," zei ze, „ik? . . . dat, wat we daar ernstig onder verstaan hè? wij . . . nee, nooit . . ."

„Geloof me nu ’s, hernam-ie zacht-heftig, in een noodzakelijke verklaringsbegeerte, die hem afmatte, „als je dat grootste geluk hebt bezeten, van lief te hebben, als je maanden hebt rondgeloopen met de jubel in je hoofd, dat je je leven, naast een vrouw, tot ’t grootste en puurst-vaste zoudt gaan opvoeren, als er niets meer in de wereld was, of 4 was onnoemelijk-mooi, door wat je in je hadt, je kon zingen de heele dag, van je nieuwe rijkdom zooals je die nog nooit zóó dadelijk in kl z’n goddelijkheid gezien en betast hadt, o, als je dan, langzaam, bij van die vermoordende oogenblikjes zoo, midden-in ’t geluk, merken gaat, dat al je zaligheid maar fictie was . . . dat, wat je geaaid en gekust hebt, eigenlijk maar een lijkje was . . . geloof me . . . dan heb je geen moed meer om verder te leven . . .

„Om verder te leven . . herhaalde ze bestraffend, „kom, kom, ik wil dat absoluut niet van jou hooren, een kracht als de jouwe mag niet door zooiets gebroken zijn . . . zie om je heen, . . . d’r is nog zóóveel . . . werk an je zelf, altijd door is er te werken . . . dat geeft geluk . . . héél puur en héél groot ..."

Hij zag op maar kon haar gezicht niet waarnemen.

,,’t Ligt misschien aan mijn stemming,” zei-ie opeens, maar ik verbeeld me, dat je niet met heel veel overtuiging spreekt ..."

„Ik niet?" vroeg ze geschrokken, „dan heb ’k nog de