Persoonlijkheid

opgeschroefde kracht te overspreken. Maar toch, één oogen-blik maar, kon die benauwenis, die twijfel aan haar kracht, haar verbijsteren. Want in de dadelijk-dwingende realiteit van het gebeuren, klom, als een ongeroepen, zelf nood-zaak-wetende helper, het machtige bewustzijn weer in haar op. Het was juist de angstig-wordende stilte, die zij plotseling weer gewaar werd en haar vechtende denken omdreef met nijpend geweld tot de inleving van wat hij haar zag, en waarin zij dan opeens wel, banaal-weg, moest vragen : „Hoe ben je zoo stil . . . ? is er iets . . . ?”

„Er is niets, Lize, niets . .

„Kom, jonge, toe . . . aarzelde ze, nog afwerend, „wees nou sterk ...”

„M’n God, Lize . . ”, barstte hij zacht uit, „o, ik voel me zoo moe, zoo moe ...”

„Ik begrijp ’t wel,” zei ze, ,,o, ik begrijp ’t heel goed, maar kracht, kracht, moét je weer zoeken . . . dan vind je ze weer . . .”

„Geloof me, Lize, o, ik heb ’t zoo geprobeerd ... ik heb zoo lang getracht, me in m’n vorige kracht terug te tillen ... je weet toch, hoe ik gevochten heb tegen m’n eigen willen ... ik kan nou heusch niet meer, ik kan niéts meer . . .”

„Als je dan toch zoo zeker wist,” zei ze, blij, dat hij haar niet zien kon, „dat ze niet was voor jou . . . datje je nooit, nooit groot-gelukkig gevoeld zou hebben, waarom ben je dan niet teruggegaan . . . ?”

Met zijn hoofd in zijn handen zat hij gebogen tegenover haar, zacht sprekend, vreemd-hartstochteloos denkend ook onder de zware weging van het alles ontkleurende verdriet.