Persoonlijkheid

zich een gromming van pratende menschen hoorde met in de dempende mist stukgeslagen uitroepen van mannengeluid. Hij keerde zich om en zag 't naderschuiven van een klein klitje menschen, langzaam vkn zich wikkelend de zware verneveling en eindelijk dicht vóór hem klaar, drie mannen met een gedragen vrouw. In een bliksemsnel aangeijlde verbijstering was hij toegeloopen, hield hen staande en boog zich:

,,0 God!” kreet hij, „Lize — hoe komt ze hier, — is ze dood?”

Onder zijn bevend voortloopen, roepend, vasthoudend, mompelden de mannen hun antwoord: ginds hadden ze hooren roepen en dichtbij gekomen, haar opgehaald uit de sloot. Hij greep haar vast, hielp haar onnoodig dragen, riep haar, jammerde om gehoor. Verward schreeuwend rukte hij aan haar vuilnatte kleeren en haar slijk-druipende haar, betastte hij, al voortgedreven door de zich reppende mannen, haar groezelige bevuilde, bleeke gezicht, begon te snikken toen hij geen leven zag. Hij greep naar zijn hoofd, alsof het bersten wou van de angst-kropping . . . ogod . . . ogod . . . als ze . . . dood was . . . gestikt in dat vuile water ginds, arme meid, lieveling . . . lieveling ...

,,Lize! Lize!” riep hij, „Lize, ik ben ’t! toe nou . . . ogod . . . breng ’r gauw hier binnen, hier, in de aptheek. Voortdrijvend de dragende mannan, warde hij voort om haar heen, met duizelingen, waarin het gebeurde zijn verbeelding doorschichtte:    de mist . . . haar tasten . . .

de schrikkelijke tuimeling in dat ijzige water . . . haar arme angst voor de dood — en gillen . . . gillen . . .

Dan rende hij het stoepje op van den apothekers winkel, waar de mannen haar binnenbrachten, en het wrijven