Persoonlijkheid

gen van de natkoude misdagen naar links dringend met zijn oogen in de intieme veiligheid der lichte huizenkamers, voelde hij het zachtsterke verlangen naar gezelligheid, naar de zingendlichte omrustiging van avond-woning aan donkeren weg, en dacht hij aan zijn vrouw, die straks, over een uur, tegenover hem zou zitten aan de tafel, mèt hem teruggedoken uit het kil-bange, verlatene buiten. Het vertrouwlijke kleine leven kwam als een onmisbare heerlijkheid binnengolven in zijn verlangen; hij voelde dat hij niet alleen zou kunnen zijn, dat hij daarvoor haar noodig had, en dat zij, weggestooten uit die omveiligende kamerwarm-te, alleen nog maar kermend zou kunnen vergaan in de ijzige wreedheid van dat vreemde buiten.

Sterker had hem al de begeerte, met haar thuis te komen, voortgedreven; hij verlangde haar al gauwer te zullen vinden, en een lichte angst, haar niet te zullen ontmoeten op den langs te tasten weg, begon zijn denken te verontrusten. De weg, eiken dag zoovele malen geloopen, was zoo donker en zonder grens . . . als-ie haar toch maar niet misloopen zou . . . arme meid, als ze maar voorzichtig was ... Ze moest alleen naar hier komen, niemand kon haar brengen, Christiene was ook alleen. Hij begon al feller om zich te zoeken, pogend met macht van aandachtig willen te dringen door de alles verwikkelende grijsheid; met gedoken hoofd keerde hij zich telkens naar alle kanten, nu en dan aan een huis, bij een armelijk-geel lantaarn-glimpje, den niet meer verren afstand van Christiene’s woning bemerkend.

Als-ie haar toch maar niet mis was geloopen, god, wat jammer, maar misschien was ze nog niet heen, wachtte er op hem, schoon ze niet zeker wist, of hij komen zou.