Persoonlijkheid

atelier beweegloos neerlag, en stil-hijgend uitworstelde zijn doodwreede pijniging. Straks, straks, als zij kwam, . . . hoe zou het gebeuren gaan . . . hoè zou hij het zeggen, zóó plots haar vermoorden, na de kussen van vannacht, vanmorgen, vanmiddag. Met één klap haar vernielen, haar naar buiten jagen in de koue eenzaamheid, als een zwerfster, een indringster. Éénmaal zou ze immers haar trots terugvinden, inzien dat langer blijven onmogelijk was, ... en gaan . . . Gaan, gaan . . . waarheen ? O god, hij moést er toch aan denken, het ging nu toch gebeuren ... hij wist het, het moest straks, straks . . .

Weer voelde hij heftige, breede vlagen van medelijden in zich, toen hij haar dacht, ginds, in de gang van hun huisje, heengaand voor goed, om alleen te zijn, te werken om te blijven leven, of . . . god, ogod nee, neé . . . niét denken ... o ... als ze ^ft eens deed ... als dat ontzettende eens gebeuren ging ... als ze zich . . . doodde? Een huivering sidderkilde in hem om. En hij zag om zich heen, het donker, voelde de kou van het huis om zich stijven, zag de bevroren ruiten, de gelige lantaarnlichtjes op den dorpsstraatweg, die als vlammetjes-alleen schenen te hangen in de ziekelijk-klamme, dikgrijze mist.

Waar was ze? Uit ... bij Christiene, ginds, denkend aan *t gezellig thuis komen.

Moest-ie haar niet halen ? Haar alleen thuis laten komen ? Als inleiding? O god, hoe laf, hoe gemeen, ze was toch een vrouw ... hij kon haar niet door dat weer alleen laten gaan, een half uur lang op een dorpsweg. Eerst halen, dan . . . dan . . . verder gaan . . . spreken ... doen, doèn, niet denken om haar en sterk zijn voor het betere . . .