Persoonlijkheid

hem vermoord! Was er nu eindelijk nog wel iets in zijn leven? Niets meer. Al het groote, eens half al bereikte, verloren in den dommen greep naar zijn vervloekte men-schelijkheid!

De kameromwanding scheen hem dood te dringen; hij lag roesloos, ziek en met doffe denkingen van ellende-drukking neer, weinig ademend, met zachte zuchten. En grauwender, zwaarder, moordender, drong het voornemen tot eindelijke verlossing op hem aan.

O, als toch zijn kracht, niet langer verspild voor ’t machteloos aan zich gelijk willen maken van een niets betee-kenend menschje, nog ééns kon keeren, om zijn als zooveel meer erkende leven tot z’n mogelijke volmaaktheid te kunnen bouwen! Hij voelde het, nu hij zoo klaar de inzinking van zijn kunst zag, dat het mogelijk was, dat het leven hem nog eens weer als vroeger zou kunnen omstaan, als één lange dag, een gelukkige gejaagdheid, een altijd nieuw zwiepend-dichte volheid van verrukking en heet-omroesd verwerken. En hij wist, dat het zou moeten, zonder haar. Dat hij de vreeselijke breking zou moeten volbrengen, dat hij de, niet te doorvechten lijkende smart van haar te doen ondergaan, in afgrijselijk zich vertoonen-de wreedheid, zou moeten aandurven.

O, dat zij 't niet begreep, dat zij zoo nietig-zwakkelijk was, dat zij zich aan hem klemde als een hulpeloos beest, dat als hij zich zelf zou zijn, van hem gerukt en neer gesmakt moest worden en vergaan! Het kon niet, het kon niet en het moest . . . Het was niet meer te verhelpen, eiken dag, dien hij wachtte, zou haar 't heengaan onoverkomelijker versmarten, De beving van dat aandreigende moorden droefde in hem om, terwijl hij in het verdonkerde