Persoonlijkheid

Moe, als was alles in hem uitgestorven, was hij van zijn ezel weggeloopen en op de canapé gaan liggen. Het doek stond daar, hij had het gezien. Men had hem lang willen beschermen, uit eerbied voor vroegere werk, nu kon het niet meer. Het was uit. Lang had hij ervóór gestaan en gekeurd, als was het een anders arbeid. Het was niets. Het werk van iemand, die nog schilderde, omdat hij kunstschilder was, toegang had tot tentoonstellings- en kunst-kooperswanden, maar levenloos, een bij stukjes en beetjes knap afgemaakt plaatje. Hij moest zich goed bekijken, en voelen en betasten, hij was het zelf, hij, de Dirk van vroeger, die met zijn koortsig-juichende en snikkende passie geschilderd had; hij was het, die dat daar had gemaakt, dat walgelijk-zeurige, kindsche prul, een stuk doek met verf bestreken, en dat overgegeven als kunst, als uitgesproken ontroering! Hij was het, ja, hij was het! Het was teruggestuurd, men wou het niet langer, men kon zijn werk niet meer slikken, nee maar . . . aan alles kwam een eind nietwaar ... ze konden toch niet alles accepteeren, hij was nü dood, uitgebrand, een gelukkig huismannetje, met een snoeperig honneponnig vrouwtje! O god, hij moest het toch vooral bedenken! Waarvoor zat hij nog hier, noemde hij dit vertrek een atelier, dacht hij zich kunstenaar, die recht had op ’s kunstenaars persoonlijkheids-macht! Hij was geen artiest meer . . . wèg doeken aan de wand, wèg aardige meubelen, wèg lidmaatschap van de club, wèg toch fluweelen jasje . . . hoe belachelijk-aanstellerig dat alles! Hij moest werk zoeken bij een schoenmaker, of een timmerman, of een lakenverkooper! Geld gaan verdienen voor ’t snoezige vrouwtje! O god . . . o groote god, hoe waren de tijden gekeerd, hoe had zij