Persoonlijkheid

sidderend doorkrampt lijf, z’n handen om z’n gezicht, dat staarde in het komend leeg-bange, ellende-donkere bestaan — „heb ik me best niet gedaan, en ben ik niet goed voor je geweest, al die tijd, zooveel jare . . . kan ik ’t dan hellepe as alles me tégeloopt . . . mot je me daarom late loope. . ”

„Je hadt al voor tweè, drié jaar verstandiger motte wèze ...” zei ze in trilloosgebleven sleeptoon; „hij het je wat goed angeboje — hadt niét eigewijs gewees.”

„Dat zég je maar ...” zei-ie, in langzaam naar verzèt ömmestuitend heet schrei-gegons in z’n hoofd, dat naar z’n oogen brandde : „as knech van hém hadt je me nooit genome . . . nooit, Essie, dat lièg je . . .”

„Dan maar niet,” zei ze, „je wéét ’t nou . . . ’k kan *r niks an doen . . . mot je maar wat zoeke . . .”

„O . . . most je dat metéén zegge, da ’k wég mot ?” vroeg-ie, z’n hoofd oprichtend.

„Izak wil et . . .”

In een ruk stond-ie overeind, ’n haatgereutel krinkelde naar z’n keel, toen-ie ’r met ’t zelfde, kalme meedeel-ge-zicht van Izak hoorde spreken, ’n Oogenblik schoot ’n krankzinnige driftflits door z’n armen, tot slaan, ’r venij-nig-moordend-effene gezicht plat te beuken met één enkelen houw . . . Dan bedwong-ie zich in verstikkend kort-hijgen — niet slaan . . . niet slaan — en z’n hoofd wrikkend en rukkend beworstelde de opgillende haat: „Sekreet!” scheurde-ie walgend uit z’n keel — „je zal ’m afsterreve vóór je trouwdag, hoor je!, hoor je! dat zeg ik, hoor je me?”

Dan liep-ie naar de deur, wou wég, wég . . . anders gebeurden er verkeerde dingen — toé, wég . . . ogod . . .