Persoonlijkheid

schudden gaan ... en wijer en wijer sloop in hem rond zijn angstige heèl-gebrokenheid, ’n gluipgebaar, niet af te weren, niet terug te slaan met de armen die slap neerhangend verlamden, niet weg te schoppen met de beenen die wrikten in de knieën, en dat hem toch, met de ziènde oogen waargenomen, vermoorden ging. . . .

„Waarom schud je je hoof . . .” vroeg-ie, „hè-je soms niks georreve? zèg ’t maar . . . .”

„Néé . . . dat niet . . . dat wor je tóch gewaar . . . .” „Wat dan?” vroeg-ie hijgend „wat mót je dan van me, Essie, waarom gèef je ze dan niet . . je zeg niks ... je doet geen mond tege me los . . . mot ik ’t je dan nou weèr an ’t verstand brenge?”

„Nee,” zei ze . . . „’k doe ’t niet. . . .”

„Je doét ’t niet? Je doet ’t niet? Essie . . . bè-je krankzinnig?”

„ 'k Doé ’t niet,” zei ze, ,, ’k geef ’t óp . . . 'k neem an jou niet . . . ’k neem an Izak. ...”

„Hè,” wat zeg je?”

,,’k Neem an Izak,” zei ze . . . „de andere maand gane we trouwe. . . .”

„Izak?” riep-ie, „Izak? an die vuile, zieke bochel, neem jij die . . . hebbe we daar zés jaar voor gevrèje. . . . Essie, wat doè-je me! Tante Mietje keert zich óm in ’r graf! Je ben krankzinnig ... je weet niet wa-je doet . . . je laat je gék make van die boef . . . die wil je cente hebbe . . je cènte ... je cènte . . .” kermde-ie.

„Hij is zuinig,” zei ze kalm, vastbesloten . . . „an joü

binne ze onnut besteed ... je ben geen koopman.....”

„Heb 'k niet me best gedaan?” riep-ie, huilend, gebogen over de tafel met van nu al geweten smart-hevigheid