Persoonlijkheid

'n moord, en geen-een die wat zei . . . ze zat maar, zat maar voor ’m en soesde . . .

Izak had ’n zware sigaar opgestoken, de lucifer in de kamer gegooid en zat met z’n hoogen rug boven tegen de stoel gedrongen, rustig-luxueuze trekjes te genieten. Jammerlijk wrokkend om z’n achteruitzetting, zat David ’m van terzij uit z’n hoekje stilbenijdend op te nemen; hond . . hoe presenteerde me ’n arme broer niet ’n sigaar, nooit . . . hoe sprak me in geen drié jaar met iemand om zoo’n vuile kleinigheid as d’r tusschen hun was voorgevallen? hij wist wel alles ... hij zou d’r wel z’n pleizier van hebben, ja . . . zöö was-ie wel, vast wel . . . toch zou-ie ’m niks laten zien van al z’n besoeres¹) tóch niet . . . nee, hijzelf zou toch zoo niet zijn, waar had-ie ’t an verdiend, had-ie ooit plezier gehad as ’t iemand slecht ging? Hij zag ’m z’n sigaar met goudbandje naar z’n roodrigen puis-tigen kop steken onder ’t vanonder vochtig-bruingele snorretje in z’n breed-drogen mond en telkens trekjes nemen, opzettelijk-kalmweelderig met één hand zich de weggeblazen rook toewaaierend; z’n hoogen hoed had-ie afgezet, twee natkleverige haarhelften lagen gescheiden gladgekamd op z’n uit de rugbolling gedrongene hoofd. Zij zagen alle drie nu weer vóór zich, beefstil, in de van vreemde angstontroering nijpende geluidloosheid. Daarin schokte dan plots de vinnige belruk, die David óp deed springen van z’n stoel, één oogenblik, een hijging slaand door z’n borst naar z’n keel. Dan zag-ie Izak kalm naar de deur gaan, en snel bedenkend, dat-ie hém moest laten gaan, dat wou-ie altijd, Izak, 't was zijn huis, hij woonde hier, en boodschappen zou hij aannemen . . . liét-ie hem. Maar Izak, na