Persoonlijkheid

en schoteltjes. Hij voelde ’n zacht, angstig verwijten tegen haar . . . waaróm wist-ie niet, maar ze had nog geen woord tegen 'm gesproken vanmorgen. Was ze soms kwaad over die stommiteit met Lezarus . . . ja, ja . . . hij deed ook altijd van die schlemieligheden . . . maar kon-ie ’t helpen ... hij had toch ’n acceppie van 'm gekregen . . . wie denkt nou dadelijk aan zoo’n afzetterij . . . as ’t ’n afzetterij zou worden . . . ’t kwam alleen nou zoo ongelukkig uit, dat dat failliet ’r tusschen kwam . . . daar kon-ie toch niks an doen . . . Hij zag 'r bleek-witte, langzaam liefgeworden gezicht strak-versloten staan onder ’r armen gekruist onder ’r ongecorsetteerde borstdeining; zonder op- of omzien zat ze, maar wat ze dacht . . . dat, dat wist-ie niet, dat wou-ie zoo dólgraag weten . . . ’t was om te vlóéken dat je ’r niet te spreken kon krijgen . . . Essie, Essie . . . had ze nou geen ragmones ^l) met 'm . . . begreep ze nou niet . . . dat ze zoo nooit in d’r eeuwigheid geen gassene konde doen . . . waaróm was ze niet stiekem even achter Izak om bij ¹m gekomen om te praten . . . verdómme, die stilte . . . dat ze geen mond los-deed . . . god-o-god . . . 't was benauwd d’r van hier . . . Hij voelde een martelende, rondvinnigende begeerte in zich, de stilte als met haat-handen vaneen te scheuren, hun tweeën op hun gezichten te slaan, dat ze hun stemmen zouden laten hooren . . . Hij wou schreèuwen, schreèuwen door het huis, z’n angst uitkrijten . . . Essie-ie! Essie-ie! . . . ,,daar straks komt — eèet!” wou-ie roepen — dat ze schrikken zou van 'r stommiteit alles te vergeten, o gód, hoe was ’t mogelijk . . .

Ze lieten ’t maar zóó gebeuren . . . ’t besloop ’m als

¹