Persoonlijkheid

„Weet ’k veel,” zei ze en trok de schouders op, liep dan naar achter met den emmer met aardappelen, ’n Zware lucht van vleeschstoofsel dreef de kamer in, toen ze de keukendeur opende. Hij voelde zich er wee van worden in z’n leege maag, lei z’n handen om z’n hoofd, wou niet om eten vragen, ze deed zoo vreemd, Essie, wat wou ze ? dat ze niet vroeg, niks, niks, hoe ’t was afgeloopen, god, god, gemèen . . . overmorregen kwamen ze hooren of-ie geld had, anders was-ie wèg, stond-ie op straat, hij kon toch niet hier blijven . . . ’n Lichte schok van verzetten tot ’t laatste, trilde dan weer even in z’n gedachten . . . tóch maar vrage an ’r, onzin , as ze even ’r naam zette onder ’n schuldbekentenis, was ’t toch in orde . . . maar waarom vroeg ze niks . . . nèt of ’t ’r niet kon schèlen, of-ie weg moest of niet, of bij ’r blijven, ginds in hun eigen huissie . . .

Hij was in ’n hoek gaan zitten tot ze weer binnen kwam, ’t trapje af uit de keuken. Toen bleef-ie nóg even angstig zitten . . . worstelweifelend, verbrutaalde zich dan plots, sprong op en liep naar ’r toe:

„Essie, hoor ’s, waarom vraag je niks ... je weet toch wel da ’k na Smits toe was en na Lezarus . . . waarom vraag je niks ... de heele week vraag je al niks . . . begrijp dan nou ’s alles goed ... je krijg nou toch geld, je kan me nou toch uit de brand hellepe, as je teekene wil . . . dan zal Smits me géve . . . as jij teekene wil.”

Hij had ’r hand in ’t heftig toespreken gegrepen, wou dichterbij komen staan. Maar ’n kordate doorzet van norsch-heid rimpelde om ’r breeden mond, en boven ’r brillegla-zen zag-ie fronsing van ’r brauwen . . . naar . . . naar . . . wat deê ze kwaad.