Persoonlijkheid

doezlig, warm, met vale ouwe geuren. De dagschijn boven door ’t groote lancaster gordijn, lei grijze doeken van licht over de oud-donkere dingen in ’t bovendeel van ’t vertrek ; stoelen en tafel en benedenwand in ongewoon donker, smoezlige portretten aan bovenwand, lamp en schoorsteenmantel met stolppendule en spiegel, in wijergeel middaglicht. Hij zag zich in den kleinen spiegel, z’n bleekig, dunzwart ombaarde, lange gezicht en z’n kleine, van ’t bril-dragen diep liggende oogen, het beeld in twee helften gedeeld door den ouwerwets- dwarsen sneê van het spiegelglas, en wreef zich den baard en ’t heele gezicht, zich weê-moe en hongerig voelend.

,,Hè-je wat voor me te éte ?” vroeg-ie en zag ’r weer aan ; maar ’r strakke gezicht merkend, werd-ie voor nieuwe onvriendelijkheid bang en zei haastig : „of maar wachte tot éte . . . duurt ’t nog lang?”

,,As Izak daar thuis komt,” ze zei, „wacht maar zoolang, hij het toch ook nog niks ge gé te . .

„O,” zei-ie, moeilijk-gelaten — wat most ze nou zoo inééns an die vuile Izak vóórspreke — omdat-ie nou 'n paar boodschappen deed — dadelijk zoo vriendelijk voor ’m, dat kon-ie niet uitstaan . . .

„Was je erreg onderstebóve, Es?” vroeg-ie, meenend dat even te moeten vragen om 'r te verteederen.

„Ja, 'k was onderstebóve,” zei ze spottend, ,,’n mensch van bij de negentig, ’n uitgeleefd mensch.”

„Nou, je hoeft 'r niet kwaad om te weze, gekheid, ’t was toch je tante . . . laat hij de baard staan ?”

„Wie, Izak ? zal-ie wel ...”

„Zal-ie wel . . . dan mot ik ’t toch ook doen, ’t staat me zoo’n schandaal, as 'k ’m laat ingroeie, vin je niet Es?”